fbpx

Het huis langs het kanaal in Eisden-Dorp

17
Ken jij het verhaal achter dit huis?

Al in mijn kinderjaren hoorde ik het mijn pa zeggen als we met de auto Eisden-Dorp inreden. “Kijk, daar ligt dat ingezakte huis.”

Ik heb dat heel mijn verdere leven onthouden, maar nooit echt begrepen wat bedoeld werd.

Na het ingezakte huis kwam de scherpe bocht naar boven, dan volgde dat vreemd rondpuntje en kon je zo de brug over. Vastgeroeste herinneringen en gewoontes in de gemeente waar je opgroeit. Ooit nog een kraakpand onderaan de kanaaldijk. (Lees verder onder de foto)

Toen ik enkele jaren geleden een heel oude foto zag van het huis besefte ik pas wat mijn pa altijd bedoelde. Het ging niet om ingezakte binnenmuren of een barst in de vloer zoals ik mij als kind altijd had ingebeeld. Nee, het ging echt om het ganse huis. Of beter gezegd de ondergrond die wegzakte en het huis dat daarop volgde.

Mijnverzakkingen! Dat huis was echt vollédig naar beneden gekomen, zoals een heel trage lift of zo. (Lees verder onder de foto)

Ooit liep je vanaf de kanaal dijk de voordeur binnen. Vandaag kom je uit op de slaapkamers.

In diezelfde periode leerde ik het Kruinenpad kennen. Wandelen door de boomtoppen langs het kanaal vlakbij. Daar wordt duidelijk zichtbaar hoe grote delen van Eisden-Dorp sinds de jaren 50 en 60 volledig zijn ingezakt. In die tijd zelfs gemiddeld twintig centimeter per jaar. En daarna wat trager om uiteindelijk bijna drie verdiepen weg te glijden. Tien meter.

De woonst uit de jaren 30 diende ooit als schipperscafé aan het kanaal. Vandaag kijken de bewoners er van uit hun slaapkamervenster naar het water. Mensen betalen daar veel geld voor in het buitenland. (Lees verder onder de foto)

Ooit gewoon een huis aan de rand van het kanaal, een café voor de schippers.

Eisden-Dorp was voor de mijnperiode het enige échte Eisden. Het Eisden van meer dan 1.400 jaar oud. Oerstraten, een oernaam. Eskede, dat eigenlijk niet meer dan een aanhangsel van het ooit belangrijke Mulheim was. De westelijke zijde van het kanaal nam niet enkel de naam Eisden over maar ook het bruisende leven. Eisden-Dorp zakte dieper en dieper weg.

Maar sinds tien jaar bouwt een nieuwe en oude generatie Eisden-Dorpenaren hard aan de toekomst en dit huis is daar hét symbool van. Renoveren, vernieuwen, blik verruimen. Dat heeft een mens, een huis, een dorp soms nodig. Van wegzakken is al langer geen sprake meer. Het huis zal nooit meer zijn oude plek langs het kanaal krijgen, maar Eisden-Dorp kan zichzelf wel blijven overstijgen.

De drie vensters zijn zeer herkenbaar, maar komen bijna uit op de dijk.
Over de auteur

Marco Mariotti (30) groeit op in Maasmechelen en is als kind gebeten door geschiedenis, aardrijkskunde en natuur. Op zijn 22ste wordt hij journalist in Limburg, aan informatie geraakt hij bijna verslaafd. Lokale geschiedenis boeit hem altijd al, maar pas in 2017 slaat de vonk over als in Eisden-Dorp archeologische resten worden ontdekt bij werken op het Vrijthof.
4 Antwoorden
  1. Monique

    Ik heb als kind ook altijd die verhalen gehoord en als het kanaal ‘s winters dichtgevroren was, konden ze recht op recht oversteken van de ‘cité’ naar het ‘dörp’😊

  2. Ludo Coenen

    Nergens anders in de mijnstreek kan je zien welke impact de mijnverzakkingen hadden, dus uniek en heel bijzonder: schipperscafé Knevels.

    1. Gert Monnissen

      Misschien een domme opmerking. Maar hoe komt dat het kanaal niet verzakte? Logischerwijs zou die daar dan overlopen of is men dat blijven verhogen?

Laat een opmerking achter

This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.

Gerelateerde verhalen